eleven seconds

Okay gister gebeurde het.... ze kwam op haar fiets uit die steeg zetten terwijl ik net in volle vaart met mijn bus de bocht om kwam. Ik had haar helemaal dood kunnen rijden aangezien ze roekeloos in volle vaart met een te grote bocht naar rechts draaide. Bovendien schrok ze toen ze mij zag waardoor ze zwabberend haar fiets probeerde te corrigeren om mij te ontwijken ware het niet dat ik een hele goede chauffeur ben en gewoon ruim op tijd afremde om haar de gelegenheid te bieden zich van een gewisse dood te redden. Ik liet haar even stuntelen zodat ze mij kon passeren en keek haar glimlachend aan terwijl zij een poging deed om mij te groeten. Het geheel speelde zich af in een tijd spanne van 11 seconden denk ik en dat is ruim geschat.
De tijd die zich afspeelde na deze symbolische 11 seconden zaten voor mij vol gedachtes en emoties. De eerste en meest manifeste was de gedachte dat ik haar inderdaad tot snot had moeten rijden....maar ja dan was zij dood en zat ik in de gevangenis te brommen terwijl zij nergens meer last van had. Dus dat was niet helemaal de oplossing and such a waste of energy also... speciaal die van mij... terwijl ik toch ook moest erkennen dat zij ook een hoeveelheid energie genereerde. Vervolgens drong de vraag zich aan mij op of dit nu toeval was of het lot...
Bepaalde vrienden van mij zouden zo'n gebeurtenis duiden als een bewijs dat twee "spirits" gewoon nog steeds met elkaar bezig zijn en dat de "energiestromen" een dergelijk "toeval" orchestreren. Dit laatste zou met name ook door het vermeende slachtoffer waarschijnlijk zo uitgelegd worden. " such a waste"..... ik werd er ernstig melancholisch van. Twee mensen kinderen die elkaar op zo'n pijnlijk stupide wijze mis lopen